Thursday, 6 March 2008

പിണം പിളര്‍ന്നെടുത്ത ഇരട്ടക്കവിത.

നമ്മളുകൊയ്യും തലയെല്ലാം മുച്ചകിരിത്തേങ്ങകള്‍
ഇതാ പുതു വിപ്ലവക്കോട്ടയ്ക്കകം മെഴാന്‍ ചോര.
ഇതാ വിപ്ലവക്കോട്ടപ്പടിയ്ക്കലായ് ചാര്‍ത്താന്‍ തലകള്‍
ഇതാ പാദം കഴുകിക്കടക്കുവാന്‍ വാല്‍കിണ്ടിയില്‍ കണ്ണീര്
‍ ചുടുചോര കൊണ്ടുനാം കെട്ടണം വിപ്ലവക്കോട്ടകള്‍
കാവലായ് നിര്‍ത്തണം കണ്ണിരുണങ്ങാത്ത കവിളുള്ള
അമ്മയെ,പെങ്ങളെ,ഭാര്യയെ...പിന്നെ-
കരളിന്റെ കനവില്‍ പ്രതികാരക്കനല്‍ വീണ പുത്രനെ.
വിപ്ലവക്കുഴലൂതി തീക്കാറ്റായ് മാറ്റണം.
ആചുടുകാറ്റിന്റെ ആരവം കേട്ടുനാം യന്ത്രത്തണുപ്പില്‍,മയങ്ങണം.
ഇല്ല പുലരില്ല രാത്രി നാം ആവോളം തട്ടിപ്പറിക്കണം.
പിണംനാറും വഴികളില്‍ കഴുവേറിച്ചാവാ-
നീ നാട്ടില്‍ ഇനിയുമിതെത്ര ചെറുപ്പക്കാര്‍.

ഇതാ നവഭാരത പ്പിറവിക്കു ബലിയായിച്ചോര
മണ്ണു ചെമ്പിയ്ക്കണം ഭ്രാതാവിന്‍ ചോരയാല്‍.
ആ മണ്ണിന്റെ കാവി പുതയ്ക്കണം ഇന്ത്യയെ.
ചോരയുടെ ചെകിടിച്ച നാറ്റം മറക്കുവാന്‍,
ചാര്‍ത്തണം ചന്ദനം,ഭസ്മം,ചെങ്കുറി നെറ്റിയില്‍.
വറ്റിറങ്ങാതെ പ്പിടക്കുന്ന കണ്‍ഠത്തിന്‍ രോദനം
ഭേദിച്ചുമുയരട്ടെ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഉച്ചത്തില്‍,മൃത്യു താളത്തില്‍.

മന്ത്രങ്ങളോതിയോതി തലമുറകളുടെ താളം തെറ്റിച്ച
ബ്രാഹ്മണ്യം ഛേദിച്ചു ഗോവിന്‍ വലം കാല്‍.
മുദ്രാവാക്യങ്ങളോതിപ്പഠിപ്പിച്ചു വെട്ടുന്നു ക്ഷാത്രം ഇടംകാല്‍.
മാറ്റിയെഴുതിയ വ്യാപാരതന്ത്രങ്ങള്‍ മെല്ലെയറുക്കുന്നു പാണി.
ഇനിയൊറ്റക്കാല്‍മാത്രം....
അധ്വാനഭാരം ചുമന്ന തോളെല്ലുകള്‍ താങ്ങുന്ന ശൂദ്രം.
ഇനിയെത്ര നാള്‍ കൂടിത്താങ്ങുമീക്കൈകള്‍ വഴുതുന്ന ചോരയില്‍ കണ്ണുനീര്‍ മാരിയില്‍......