Monday, 7 April 2008

ഉരഞ്ഞു തീര്‍ന്നു പോകുന്നവയുടെ ഉള്ള്.

ഉരഞ്ഞു തീര്‍ന്നു പോകുന്നവയുടെ ഉള്ളില്‍നിന്ന്
ഉയരുന്നശബ്ദങ്ങള്‍ രോദനങ്ങളുടേതു മാത്രമല്ല.

കടുപ്പംകൊണ്ട് തേഞ്ഞുപോവാന്‍ മടിയ്ക്കുന്ന
ചിലതില്‍ നിന്നും അമര്‍ത്തിയപല്ലിറുമ്മലുകള്‍. ‍

അറിയാത്ത ഇരുണ്ട മാളങ്ങളില്‍ നിന്നുമിടയ്ക്ക്
ഇളം ജീവന്റെ മിടിപ്പുള്ള സംഗീതം.

കല്ലിനുള്ളില്‍നിന്നും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാട്ടുതേന്മധുരം
കാറ്റില്‍,വെയില്‍ കാഞ്ഞ ചെങ്ങണപ്പുല്ലിന്‍ വിയര്‍പ്പുമണം.

വേട്ടയ്ക്കൊരുങ്ങി ദംഷ്ട്രയിലിറ്റുന്നവിഷവുമായ്
ഒരു കൈയ്യിലൊരു കുഞ്ഞുപൂവ്വുമായ്
അതെ അവള്‍ തന്നെ ആ തൊട്ടാവാടി.

നിറമാര്‍ന്ന പൂക്കളില്‍ നിന്നു വാര്‍ന്നത്
ജീവനെ ദ്രവിപ്പിച്ചു കളയുന്ന അമ്ലരസം.

എങ്കിലും,എല്ലാമങ്ങനെ തേഞ്ഞു തീരാന്‍ വഴിയില്ല
എല്ലാമങ്ങനെ ഇടിഞ്ഞു തൂര്‍ന്നു പോവില്ല.

തേഞ്ഞു തീരാത്ത ചില മൃദുത്വങ്ങളും,
ഇടിഞ്ഞു പോവാത്ത ചില ദാര്‍ഡ്ഡ്യങ്ങളും
ശേഷിക്കാതിരിക്കയോ?